วิทยาลัยวิศวกรรมสังคีต และสมาคมเสียงและการสั่นสะเทือนไทย ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อผู้สูญเสีย ผู้ได้รับบาดเจ็บ ตลอดจนผู้ที่ได้รับผลกระทบทั้งทางด้านจิตใจและทรัพย์สินจากเหตุเพลิงไหม้ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้
เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้หลายคนเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับวัสดุตกแต่งภายในอาคาร โดยเฉพาะ “วัสดุดูดซับเสียง” ที่พบได้ทั่วไปในร้านอาหาร โรงละคร ห้องประชุม สำนักงาน และสถานบันเทิง แม้ว่าสาเหตุของเหตุการณ์จะยังอยู่ระหว่างการสอบสวนของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แต่เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเครื่องเตือนใจว่า การเลือกวัสดุดูดซับเสียงไม่ควรพิจารณาเฉพาะประสิทธิภาพด้านเสียงเท่านั้น
วัสดุดูดซับเสียงมีหลายประเภท เช่น โฟมอะคูสติก (Acoustic Foam), ใยแก้ว (Glass Wool), ใยหิน (Rock Wool), แผ่นใยโพลีเอสเตอร์ (PET Acoustic Panel) และวัสดุธรรมชาติ แต่ละชนิดมีข้อดี ข้อจำกัด และคุณสมบัติด้านอัคคีภัยแตกต่างกัน วัสดุบางชนิดสามารถดูดซับเสียงได้ดี แต่หากไม่ได้ผ่านการรับรองด้านการหน่วงไฟหรือการลามไฟ ก็อาจไม่เหมาะสำหรับการใช้งานในอาคารสาธารณะ
ดังนั้น การเลือกวัสดุไม่ควรพิจารณาเพียงค่า NRC (Noise Reduction Coefficient) ซึ่งเป็นดัชนีสรุปความสามารถในการดูดซับเสียงในช่วงความถี่กลาง ไม่ได้สะท้อนสมรรถนะการดูดซับเสียงในทุกย่านความถี่ แต่ควรผ่านการทดสอบและรับรองสมบัติด้านการลามไฟ การติดไฟ และการเกิดควัน ตามมาตรฐานที่เกี่ยวข้องตรวจสอบ รวมถึงเลือกใช้วัสดุให้เหมาะสมกับประเภทอาคาร จำนวนผู้ใช้งาน และข้อกำหนดของกฎหมายควบคุมอาคาร
ในงานออกแบบระบบเสียง ไม่มีวัสดุชนิดใดที่ดีที่สุดสำหรับทุกงาน การเลือกใช้วัสดุที่เหมาะสมต้องพิจารณาทั้งคุณภาพเสียง ความสวยงาม ความคงทน งบประมาณ และที่สำคัญที่สุดคือ ความปลอดภัยของผู้ใช้อาคาร
คุณภาพเสียงที่ดีต้องไม่แลกมาด้วยความเสี่ยงด้านความปลอดภัย การออกแบบอะคูสติกที่ดีจึงต้องคำนึงถึงทั้งสมรรถนะด้านเสียงและมาตรฐานความปลอดภัยควบคู่กัน
เสียงที่ดี เริ่มต้นจากการออกแบบที่ดี และการออกแบบที่ดี ต้องปลอดภัยด้วย
